Ξεκινώντας το μικρό μας οδοιπορικό στο 44χλμ της επαρχιακής οδού Καλαμάτας – Κορώνης συναντάμε το πανέμορφο χωριό Βουνάρια, κτισμένο πάνω στα ερείπια των αρχαίων Κολωνίδων και σε μια τοξοειδή σειρά αραιών καταπράσινων γήλοφων, με την καμπύλη της προς Νότο.

Από τους γήλοφους αυτούς, Βουναλάκια, με ψηλότερους του Αι-Λιά και του Γουλά στο Ανατολικό μέρος από όπου πήρε και το όνομά του. Αυτό όμως που δίνει ιδιαίτερη ομορφιά στο χωριό Βουνάρια είναι το παραδοσιακό του χρώμα.

Τα σπίτια του όλα σχεδόν είναι πλινθόκτιστα με μπαλκόνι και στέγη από κεραμίδια. Εκείνο όμως που υπερέχει και λαμπρύνει το χωριό είναι ο Ιερός Ναός της Ευαγγελίστριας χτισμένος όλος από πέτρα σε Βυζαντινό ρυθμό του περασμένου αιώνα. Τα Βουνάρια δήλωσαν ζωηρά την παρουσία τους στους αγώνες του Έθνους.

Στη λαϊκή τέχνη, κυρίως με την αγγειοπλαστική οι Βουναραίοι έγιναν πασίγνωστοι. Το χωριό αριθμεί σήμερα 226 κατοίκους. Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέρουμε ότι από τα Βουνάρια καταγόταν ο ποιητής Γιάννης Καμβύσης.

ΚΟΜΠΟΙ

Μετά τα Βουνάρια συνεχίζοντας το μικρό οδοιπορικό μας συναντάμε το χωριό Κόμποι. Συσχετίζεται το όνομα του χωριού από το γεγονός ότι οι κάτοικοι του προετοίμαζαν σχοινιά με κόμπους κι ανεμόσκαλες για την επίθεση του Τουρκοκρατούμενου Κάστρου της Κορώνης.

Ο στενός αγροτικός δρόμος διασχίζει το απλοϊκό χωριό με 114 κατοίκους φυλαγμένο σα μυστικό κόσμημα μες την αρμαθιά ελαιώνων κι αμπελιών και σε ο­ δηγεί στο φυσικό μεγαλούργημα της ειδυλλιακής ξανθής του αμμουδιάς.

Με την πανέμορφη φυσική τους όψη οι Κόμποι πως θα ήταν δυνατό να ξεφύγουν από το κύμα καινούργιων κατακτητών, πλάσματα τουρισμού. Και το μικρό χωριό αναπτύσσεται ραγδαία με οικοδομές εδώ και εκεί που χωνιάζουν και προσαρμόζονται επιτυχημένα στο φυσικό περιβάλλον. Ευχή μας η ανάπτυξη να συνεχιστεί σωστά μέσα σ' αυτά τα πλαίσια και το κύμα να μη μεταβληθεί σε ρεύμα που μπορεί να παρασύρει.

ΧΑΡΟΚΟΠΙΟ

Μετά τους Κόμπους σε μικρή απόσταση συναντάμε το κεφαλοχώρι Χαρακοπιό . Η έκφραση των ματιών στη προσπέλαση της κεντρικής πλατείας του χωριού ωθεί σε ανασκάλεμα. Με κυρίως αγροτική κίνηση, μαγαζιά, καφενεία, πλίθινα σπίτια, και αρχοντόσπιτα, μετα­δίδουν παρελθόν και παρουσία.

Το Χαρακοπιό κατοικήθηκε σε όλα τα στάδια της ιστορίας όπως μαρτυρούν Μυκηναϊκοί τάφοι, αρχαιολογικά ευρήματα, και το περίφημο Ρωμαϊκό ψηφιδωτό της Βίλλας στην Αγία Τριάδα.

Γύρω στα 1860 ήταν ακμαίο σταυροδρόμι Πύλου - Μεθώνης - Κορώνης με Βιοτεχνίες και εμπόριο. Με ιδιαίτερο τόνο στα φημισμένα του καμίνια, για πιθάρια, τζάρες, και πλίθες.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια χάθηκε ο αιώνιος αυτός παραδοσιακός ρυθμός σβήνο­ ντας τη παλιά φιγούρα του χωριού. Σήμερα με τους οικισμούς Αγ. Ισίδωρο, Ποταμιά, Αγ. Τριάδα, Αρμενίους, Κατινιάδες και Γάργαρου αριθμεί 949 κατοίκους.

ΒΑΣΙΛΙΤΣΙ

Η Ακριτική λωρίδα, κορφιάζει 27χιλ. ζηλευτές και ποικίλες ακτές με άμμο, βοτσαλάκι ή σπηλιές. Από το βουνό στη θάλασσα, και από το Γκουλέ στον Ακρίτα με πανοραμικές εκπλήξεις είναι κι αίνιγμα ιστορίας.

Μας φθάνουν αφηγήματα των ιστορικών, μπλέκονται με άλλα νεοτέρων, και τα ερείπια στην εκκλησία Φανερωμένης σιωπηλά αδυναμούν να μας πληροφορήσουν πράγματι η αρχαία Ασίνη ήταν εδώ.

Το Βασιλίτσι με παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, στη καρδιά του χωριού, ή στους οικισμούς της Φανερωμένης και Λιβαδάκια αριθμεί 640 κατοίκους, απόγονους Αρκάδων, που μετοίκησαν εδώ και πολλές γενιές. Ασχολούνται κυρίως με τη παραγωγή εξαιρετικής ποιότητας λαδιού και σταφίδας.

ΧΡΥΣΟΚΕΛΛΑΡΙΑ

Μετά το χωριό Βασιλίτσι συνα ντάμε το χωριό Χρυσοκελλαριά. Ακοίμητος ο Σαρατσάς, παλιά ο νομασία της Χρυσοκελλαριάς κατοικήθηκε από τα μεσαιωνικά χρόνια. Πάνω στο Βουνό Ζαρναούρα το σημερινό και ειρηνικό χωριό με 612 κατοίκους επεκτείνεται δίπλευρα στις πλαγίες του.

Από τη μια πλευρά, ελαιώνες, κτήματα και Βουνό αιώνιοι θεατές του Μεσσηνιακού κόλπου και από την άλλη μέσα σε έ να φαντασμαγορικό τοπίο σε
οδηγούν στην χρυσή αμμουδιά Τσαπί εκεί που η πραγματικότητα γίνεται οπτασία.

Επί Ενετών, οι πηγές του χωριού τροφοδοτούσαν με αξιοσύστατο τρόπο το υδραγωγείο της Κορώνης. Αλησμόνητα είναι τα χρόνια της εθνεγερσίας του 1821, ολοκαύτωμα τα παλικάρια της Χρυσοκελλαριάς πεσμένα μπροστά στα τείχη της Κορώνης.

Επίγονοι ηρώων και μεταναστών από την Αρκαδία, οι σημερινοί κάτοικοι εκτός της γης τελειοποιούν τη παραδοσιακή φιλοξενία και ο περπατητής επισκέπτης θα είναι σίγουρος πάντα ότι μια πόρτα μπροστά του θα ανοίξει.

ΥΑΜΕΙΑ

Λίγο πιο πάνω βρίσκεται το χωριό Υάμεια, με 136 κατοίκους. Κι εδώ οι παλιοί απόγονοι Αρκάδων, ασχολούνται με τη καλλιέργεια της ελιάς, σταφίδας και τη κτηνοτροφία.

Η ονομασία του χωριού, είναι αρχαία, πρόσφατα, όμως οι αποκαλύψεις μυκηναϊκών τάφων, αλλά κι άλλων ευρημάτων στη θέση Βίγγλα στο Καπλάνι, εξαγγέλλουν ίσως επεξήγηση κι επίλυση του μυστηρίου της αρχαίας Υάμειας που ίσως να βρίσκονται σ' αυτή την περιοχή.

ΑΚΡΙΤΟΧΩΡΙ

Συνεχίζοντας το μικρό οδοιπορικό μας μετά το χωριό Βασιλίτσι, συναντάμε το Ακριτοχώρι.

Το Ακριτοχώρι παλαιότερα ονομαζόταν Γρίζι, κράτησε όμως το γελαστό παραδοσιακό του πρόσωπο, τη πλατεία του, τα θεριεμένα αμπέλια και πλατάνια και φωλιάζει στις ανοιχτές φτερούγες πάνω στο Μαυροβούνι 303 εναπομείναντες κατοίκους. Αξιόμαχο το χωριό δέθηκε με τη περηφάνια των αγώ­νων του 1821 προσφέροντας στη πατρίδα αγωνιστές και ήρωες.

ΦΑΛΑΝΘΗ

Η Φαλάνθη με δύο οικισμούς το Χώμα τερό και το μικρό Μυστράκι ελκτική δύναμη συνοχής 352 κατοίκων. Απόδη μοι Αρκάδες μετά την απελευθέρωση, με ζήλο και φιλοπονία γονιμοποίησαν τη γεωφυσική αφθονία και πρόκοψαν στην καλλιέργεια ελιάς, σταφίδας και θερμοκηπίων.

Στο Μυστράκι, παραδοσιακοί πέτρινοι οικισμοί ρεμβάζουν πανόραμα κι ανα πολούν αίγλη και θρύλους.

Και στο μικρό χείμαρρο της Φαλάνθης ο ναΐσκος της Αγίας Πελαγίας με τα σκιερά πλα τάνια του και τις πηγές της διηγείται την ιστορία της.

Ενώ στο Χωματερό, Φύση, Θρησκεία κι Ιστορία ενσάρκωσαν μες στη μοναστική ρεματιά τη βυζαντινή Μονή Αγ. Θεοδώρων, που άνθισε παλιά και φαντάζει σήμερα.

ΚΑΠΛΑΝΙ

Σε απόσταση 12 χλμ. από την Κορώνη το Καπλάνι, πάνω στη Ζαρναούρα μαζί με το Ζιζάνι και τα Γαλέϊκα (το σημερινό εξοχικό) αριθμούν 297 κατοίκους.

Στο Παλιόκαστρο, η δεσπόζουσα τοπο θεσία προς τη θάλασσα και τα ερείπια μεσαιωνικών τοίχων, μαζί με τους μη ανεδεδειγμένους μυκηναϊκούς τάφους συσχετίζουν συντεχνία κάστρων Κορώνης - Μεθώνης και θα μπορούσαν να ξυπνήσουν το θρύλο, ότι παλιά, τα μεγάλα αυτά Κάστρα, συνδέοντο μαζί.